سده جشن بزرگ این دیار است...

                    

                     

جشن سَدَه یکی از جشن‌های ایران کهن، بزرگ‌ترین جشن آتش و یکی از کهن‌ترین آیین‌های شناخته شده در ایران باستان است. در این جشن در آغاز شامگاه دهم بهمن‌ماه، همه مردمانِ سرزمین‌های ایرانی بر بلندای کوه‌ها و بام خانه‌ها، آتش‌هایی برمی‌افروخته و هنوز هم کم‌وبیش بر می‌افروزند. مردمان نواحی مختلف در کنار شعله‌های آتش و با توجه به زبان و فرهنگ خود، سرودها و ترانه‌های گوناگونی را خوانده و آرزوی رفتن سرما و آمدن گرما را می‌کنند. همچنین در برخی نواحی، به جشن‌خوانی، بازی‌ها و نمایش‌های دسته‌جمعی نیز می‌پردازند. جشن سَدَه همه ساله 50 روز قبل از عید نوروز که از دیگر اعیاد ایران باستان است، برگزار می شود و با برافروختن این آتش دل زمین گرم می شود و زمستان کم کم جای خود را به بهار می دهد.

       

                                           ((بزرگ جشن سده))

    سده جشن بزرگ این دیار است       

    دیاری که سپندینش شرارا ست

    شرارش ذره ای از سد هزاراست

   کمینه تاریخش بیش از هزار است

 کهن جشنی که شورش آشکار است

 زیبا جشنی که زیبش بی شمارا ست

 شکوه و شوکنتش تا بر قرار است

 ز نور و گرمی اش اکمن فرار است

 زمانش سرد ترین در روزگار است

 چهار پیش و پسینش چاروچار است

 فروزان آتشش در هر کنار است

 ز مهرش ، اهریمن وش بی قرار است

  فروغیست ایزدی و جشن نار است

 نمادی از نمادین خوب یار است

 نشان و پیش در  آمد از بهار است

  همی گرمی و مهرش پایدار است

 خجسته بر همه دوستان و یار است

 چنین جشنی که نیک پیک بهاراست

     جشن سده2016-01-31 جشن نور و گرمی و مهر ، بر ایرانی مهربانان خجسته باد.

  گودرز ماوندی

 چار وچار= چهار روز  پیش از جشن سده و چهار روز پس از آن را که سرد ترین روز سال بود می گفتند.

 

                

 

 


 

   

 

 

    

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید