آدم هایی که خیلی...

 

                                                          

 

            

 

 

                          

                                                                                                              

                           

 
                                                       ((مـــــبــــارک ســــرو))
                             دانی کهِ را سزد صفت پاکی        

                                                            آنـکو وجــودِ خـود نـیـالایــد
                            در تنگنای پستِ تن مسکین            

                                                           جان بلند خویش نـفـرسـایـد
                            دزدند خودپرستی و خود کامی         

                                                           با این دو فـرقه راه نـپیـمایـد
                            تا خلق ازو رسند به آسایش             

                                                          هرگز به عمر خویش نیاساید
                            آنروز کآسمانش بر افرازاد             

                                                          از تـوسـنِ غـرور بــزیــر آیـد
                           تا دیگران محتاج و مسکینند                

                                                           بر مال و جاهِ خویش نیفزاید
                           در محضری که مفتی و حاکم شد    

                                                          زر بـیـند و خـلاف نـفـرمـایـد
                           تا بر برهـنه جامـه بپـوشاند       

                                                          از بهرِ خویـش جامه نیفزاید
                          تا کـودک یـتیم همـی بیند        

                                                          انـدامِ طفـل خویـش نیاراید
                           مردم بدین صفات اگر یابی      

                                                         گر نامِ او فرشـته نهی شاید


   جهل و حرص و خودپسندی دشمنِ آسایشند
                                                               زینهار از دشمنی، که دوست صورت آید
   ما دراین گلزار کِشتیم این مبارک سرو را
                                                             تا کـه گردد بـاغبـان و کـه اش آبیار آید؟!

                          
           
===========================================================================

 

 

 

 

 

آدمهایی هستند که خیلی “وجود” دارند.

نمی گویم خوبند یا بد، چگالی ِ وجودشان بالاست.

اصلا یک «امضا» هستند برای خودشان!

افکار، حرف زدن، رفتار و هر جزئی از وجودشان امضادار است.

اینها به شدت «خودشان» هستند.

یعنی تا خودشان نباشند اینطور خاص و امضادار نمی شوند که!

در یک کلمه، «شارپ» هستند و یادت نمی رود «هستن» هایشان را،

بس که حضورشان پر رنگ است و غالبا هم خواستنی.

رد پا حک می کنند اینها روی دل و جانت،

بس که بَلدند “باشند” …

این آدمها را هر وقت به تورت خورد، باید قدر بدانی …                      

دنیا پر از آن دیگریهای بی امضایی است،

که شیب منحنی حضورشان، همیشه ثابت است !                     (قیصرامین پور)