چه جالب است...

 ...چه جالب است!!

                                               

  چه جالب است !ناز را می کشیم،،آه را می کشیم، انتظار را   می کشیم،فریاد را   

        می کشیم؛درد را می کشیم، ولی بعد از اینهمه سال، آنقدر

نقاش خوبی نشده ایم

 که بتوانیم از هر آنچه آزارمان میدهد دست بکشیم...!! دیروز قصد داشتم دست اتفاق

رابگیرم تا نیفتد؛

اما امروز فهمیدم که اتفاق خواهد افتاد...!! این ما هستیم که با او نباید بیفتیم.

روزگارتون پر از اتفاق های قشنگ"

((از ایمیل مهندس م-خسرویانی -با سپاس ازایشان))

 

                             

     

                                                               

جشن تیرگان فرخنده باد...

 

 

 

 

          

       جشن تیرگان:

  

امروز هم مطلبی بسیار زیبا از  دوست عزیز (آقای فره کیانی) برای شما از پارسیان دژ آماده کرده ایم.

فره کیانی- زمانی که روز تیر با ماه تیر برابر می شود، جشن شادی بخشی برگزار می شود که تیرگان نام دارد. تیر در اوستا تیشتریه و در پهلوی تشتر نام دارد.


در نوشته های اوستایی و عیرگاتهایی تیر نام ایزدی است که در باریدن باران کمک می کند. در باورهای ایرانیان تیر نام ستاره ای بود که هر زمان که در آسمان پدیدار شود نوید باریدن باران را می دهد.


برای چگونگی و تاریخ این جشن داستان های موجود است که اکنون به اشاره آنها می پردازیم.

ادامه در ادامه نوشتار

گروهی بر این باورند که این جشن به یادگار آرش کمانگیر است. در آن زمان که سپاه افراسیاب بر بخش بزرگی از سرزمین پهناور ایران چیرگی یافته بود و منوچهر پادشاه ایران را در طبرستان محاصره کرده بود. دو سپاه به سازش نشستند که قرار بر آن شد که از قله دماوند شخصی تیری پرتاب نماید و در هر کجا که این تیر بر زمین نشست، مرز میان ایران و توران باشد. از این رو پهلوانی از ایران که در تیر اندازی نامدار بود برای این کار برگزیده شد آرش تمام جان و توان خویش را گذاشت و تیری را رها کرد که حامل جان وی بود. تیر رها شده از جان آرش از بامداد تا نیمروز در آسمان پرواز کرد، از کوه و دشت ها گذشت تا در کنار رود جیحون بر تنه درخت گردویی نشست. همانجا را مرز میان ایران و توران دانستند.

جشن تیرگان

 

داستان دیگری که برای جشن تیرگان بیان شده است، به خشکسالی در زمان فیروز پادشاه دوران ساسانی بر میگردد. در دوران این پادشاه هف سال تمام باران نبارید و بسیاری از مردم جان خویش را باخته و زمین ها خشک شدند. پادشاه و مردم با نیایش خود از پروردگار آرزوی باریدن باران کردند و پس از آن بارش شرو شد و سرزمین ایران از خشکسالی رهایی پیدا کرد. پیروزی ستاره باران تیشتر بر دیو خشکسالی اپوش است.


امروزه زرتشتیان و برخی از ایران دوستان این جشن را گرامی داشته و بر برگزاری آن همت پیشه کردند. روز پیش جشن خانه و بیرون آن را جارو کرده و پاکیزه می کنند. سپس سر و تن خویش را شستشو داده و تن پوشی نو می پوشند. یکی از ویژگی های تیرگان این است که بانوان نخ تیر و باد را به مچ دست می بندند و آن را در روز باد که می شود ده روز آینده از آن، بر بلندی به باد می سپارند. در نسک نوروز تا نوروز آمده است که در کرمان کوچکترها این سروده را همراه با نخ تیر و باد می خوانند:

                               

 

تیـــــــر  برو بــاد بی              غم برو شـادی بیــا

   محنت برو روزی بیا                                 خوشه مرواری بیــا           

 

 

آب پاشی در جشن تیرگان

 

 

 

یکی دیگر از مراسم شادی بخش این جشن این است که مردم به یکدیگر آب می پاشند. کسانی که در نزدیکی رودخانه و جوی ها زندگی می کنند به کنار  آنها رفته و با شور بیشتر اینکار را انجام می دهند. آب روشنایی ست و این روشنایی می توانند  شادی تن و جان مردم را افزایش دهد تا بتوانند نیرو گرفته و برای پویا سازی هر چه بهتر جهان تلاش کنند.

(یکی دیگر از مراسم های روز جشن تیرگان چک و دوله است. برداشت از نسک نوروز تا نوروز:)




زرتشتیان یک روستا یا محله، روز قبل از جشن تیرگان دوشیزه ی میانسالی را بر میگزینند. کوزه سفالی سبز رنگ و دهان گشادی به او می دهند. این کوزه دوله نام دارد. او در دوله آب می ریزد این آب بیشتر از سرچشمه ی قنات بر می دارد و دستمال سبز ابریشمی بر روی دهانه آن می اندازد.




آن را به پیش همه می برد تا کسانی که مسایل هستند شیئی کوچک مانند انگشتر، سنجاق سر، موگیر، سکه و مانند آنها را در آب دوله بیندازند و در دل خود نیتی داشته باشند.


دوله را به زیر درخت سبز می برد این درخت اغلب درخت مورد یا سرو است.


در روز جشن تیرگان همه افرادی که در دوله شیئی انداخته اند و با خود نیت و آرزویی دارند گرد هم می آیند.


دوشیزه مسئول دوله را از زیر درخت به میان جمع می آورد. در فال گیری چک و دوله بیشتر بانوان شرکت دارند و سالخورده هایی که در میان آنها حضور دارند، با صدایی بلند دوبیتی هایی می سرایند.


سپس دخترک دست در دوله می کند و یکی از چیزهای داخل آن را بیرون می آورد و صاحب آن متوجه می گردد که شعری که خوانده شده است مربوط به نیت و آرزوی او بوده است.

 ميون هفته بود وآخر ماه                                                             نيت كردم كه بنشينم سر راه

نيت  منما و منشين برسر راه                                                           عزيزت مي رسد امروز و فردا

كه این شعر، پاسخی خوش بود برای صاحب نیت.

 
شتر ديدم كه ليلي وار مي رفت                                                جلش رنگي وبي افسار مي رفت

سر افسارش به دست چرخ گردون                                            دل غمگين به زير بار مي رفت        

این دوبیت، انسان نیت کرده را به فکر وامی داشت. 
 

حلقه بردر مي‌زدم شب بود و چشمش مست خواب                                                                         شانه بر زلفش كشيدم مي‌درخشيد آفتاب

گفتمش اي ماه من از خواب خوش بيدار شو                                                                                        گفت كه تا من بر نخيزم بر نياد آفتاب


این فرهنگ ما است که شادی در آن موج می زند،

این فرهنگ ما است،

==============================================

 

(جشن تیرگان-1)

  

خجسته جشن تیرگان است بـپاخیز                      

                                  کمـان آرشی بر خویش بـیـاویـز

خــدنگ آرشـی در ایـن کـمـان کـن                       

                                 دلــت بـا مـهـر ایـرانــی در آمــیز 

   کـمـانــگــیـر آرش نــامـی بـه یـاد آر                           

                                             چـگـونه جـان او بـا تـیر گــلاویـز    

  روان بـود روزهـا‌ آن تـیر با‌‌‌‌ جـانش                          

                                   تـو گـوئي کاسه صبرها سراریـز 

   جوانان، دخـتران چشمـان بـه آرش                        

                                         به نیکـو پیکـری افـسانه انگیـز          

نیم نگاه بـر‌ آرش و آن نیم نگه تـیر                     

                                پس از روزها فرو آمد تیری تیـز  

 بـه گردو بـر نشسـت آن تیـر آرش                       

                                هـمـه ‌دلـهـا ‌ز خوشحالی لبا ریـز 

همه خوشحال هم خندان از ایـن کار                  

                                     ولی از مرگ آرش دل غم ‌انگیـز       

همـانـا مـرز ایــران گـشـت هــویـدا                    

                                      بـــا والا هــمــت آرش شــباخــیـز     

بسی ایـران پـر از شادی سـراسـر                   

                                        تـمـام خـاک ایــران شد گـهرریــز        

همـی پایان گـرفـتـه جنــگ تــوران                    

                                         سران از کارزار بنمـوده پرهیـز              

صفا و صلح و شادی گشـته افـزون                   

                                         به ایران مژده از روزی دل‌انگیـز           

فـرشتـه تیر و تشتر حاضـر اکـنون                      

                                           دعـائـي از دل پــاکـت بــرانگــیـز            

بــه در گــاه اهــورا  آرزو  کـــن                             

                                            که ایران را ز خشکسالی بـپرهـیز          

تیرکمـان رستمـی انـدر سپـهر آر                         

                                                   تـرنم‌های آسمانی بـر زمـین ریـز                 

تـو نیــز در روز گــرم تیــرگــانـی                          

                                                      به پـاس جشـن تیـرگان آبـی بـرریـز                

خجـسته بر تـو و آن خانــدا نـت                           

                                                       چنین جشنی که گشته شـادی ‌انگـیز             

 

                                                                  گودرز ماوندی-تیرماه 1387

 

 

 

((جشن تیرگان- آبریزان))

 

تـیر و تشـتر آمـد و جـشن آبریـزان بـه پـاست 

بـر سـرِ هـر کـوی و بـرزن آب پاشیدن رواست

  

تیر پاشوگ را تو گویی، ریختنِ آب است به هم 

شــستنِ انــدوه و درد، رُفتــن هــر درد و غــم

  

در این گرمـای سـوزان آب پاشـیدن بـه روی 

تـن زدن بر آب چـشـمه نوشــیدن از آبِ جـوی

  

چـون بریـزند آب بـر رویـت صفـا یابـد رخـت 

درخـشد آن رخِ چـون گــل اناری گـل رخـت

  

در ایـن گـرمـای روز آب پاشـیدن بـا صـفاسـت 

بـا صــفاسـت ایــن آب و بــر گـرمـا دواسـت

  

تـیــر و تشــتر آمــد و جـشن آبــریـزان بُـود 

یاد آن روزهای خـوب و یـاد آن یـاران بـود

  

یاد بـاد آن روزگـاران، یـادِ آن یـارانِ خـوب 

یاد بـادا روز بـاران، یـادِ روزگـارانِ خـوب

  

یاد از آن ایرانی آرش، یـاد از آن نیـروی تـن 

یاد از آن ریسمان و باد و یاد از آن نیکو سخن

  

یاد از آن تیر و باد و یـاد از آن نـخ بـستنها 

یاد از آن بادایزد و نـخ را بـه بـاد بسـپردنها

  

جشـن تیـرگان آمـد و خـجسـته بـاد رواسـت 

تیر و تشتر آمد و جـشن آبـریزان بـه پاست.

تیر گان فرخنده باد. گودرز ماوندی-9/4/1388

 

 

 

این جشن فرخنده و پرشکوه و شادی بخش را به همه ایرانیان شادباش می گویم و آرزوی شادمانی و شادکامی را برای تک تک شان دارم.

 

من دوستدار کودکان هستم...

 

 

  

نظام نامه اخلاقی شبکه دوستداران کودک:

شبکه دوستداران کودک یک فضای اخلاقی برای حمایت همه جانبه از زندگی کودکان است. این شبکه سازمان و یا نهاد حقوقی نیست. هر انسان علاقمند به آینده می تواند در این فضا قرار بگیرد. پذیرش این نظام نامه تعهدی است گه هر فرد به خودش اعلام می کند و در صدد متجلی شدن همه مفاد آن است. مفاد این نظام نامه برآیند نشستی است که گروهی از نمایندگان سازمان های غیر دولتی کودکان خردسال در سال 82 از سراسر کشور در شهر زاهدان برگزار کردند. شبکه دوستداران کودک فرآیندی است که در ساختار زندگی جامعه ایرانی و جهانی جریان پیدا کرده است. این حرکت، دعوت برای زندگی شایسته برای همه کودکان ( بدون هر گونه تبعیضی ) است.

فراهم کردن بهترین امکانات با بالاترین کیفیت شایسته کودکان و مردم هر سرزمین است. شما را به عضویت اخلاقی در این شبکه دعوت می کنیم.

من دوستدار کودکان هستم:       

عضوی از یک جامعه ملی و بین المللی که نسبت به شرایط زندگی کودکان، مادران و خانواده ها حساس هستم. معتقدم که کودکان به دلیل استعدادهای بی نظیر خود شایسته بهترین امکانات و فرصت های رفاهی و آموزشی هستند.

من دوستدار کودکان هستم

در سراسر ایران و گستره ی گیتی پراکنده ام. هر جا که کودکی باشد و نبض زندگی در آن بتپد، برای بهتر شدن زندگی کودکان حاضرم و از آن جا که کودکان نیازهای مختلفی دارند، هر آن چه را که در توان و تخصص من است, برای رفع نیازهای کودکان به کار می گیرم.

از هر جا که باشد، آغاز می کنم و برای کمک به کودکان منتظر دستور، سفارش و یا بخش نامه نیستم.

من دوستدار کودکان هستم:   

معتقدم که کودکان باید در فضای صلح و آرامش رشد کنند. بدین ترتیب:

*من به بیانیه فرهنگ صلح شورای گسترش فرهنگ صلح برای کودکان معتقدم و برای اجرای بندهای آن صادقانه تلاش می کنم.

 

*در حمایت از اصل زندگی، با هر نوع حذف فیزیکی، اجتماعی و ... مخالفم.

 

 *برای ترویج فرهنگ صلح، مؤثر برخورد می کنم و در راه صلح جهانی گام برمی دارم.

 

 *آموزش فرهنگ صلح را در برنامه های آموزشی کودکان همواره دخیل می کنم.

 

  *به ارزش های زندگی توجه دارم و در ترویج آن ها می کوشم.

من دوستدار کودکان هستم:     

می دانم که یکی از راه های داشتن کودکان سالم، توجه به دوران جنینی و نوزادی است. بدین ترتیب: 

*در حمایت همه جانبه از نیازهای مادران باردار می کوشم، 

*ضرورت بیمه و درمان رایگان مادران باردار و شیرده را تبلیغ می کنم، 

*مادران باردار را نسبت به ضرورت و اهمیت این دوره آگاه می کنم، 

*منابع مناسب مطالعاتی را در اختیار مادران باردار قرار می دهم، 

*پدران و سایر افراد خانواده را به یاری رساندن مادران باردار ترغیب می کنم 

*درباره اهمیت و ضرورت دوره نوزادی در سطح جامعه گفت و گو می کنم، 

*خانواده ها و مسؤولان را به توجه و مراقبت از کودکان از همان بدو تولد تشویق می کنم، 

*زایمان های بدون خشونت را ترویج می کنم، 

*مدافع ترویج تغذیه با شیر مادر هستم، 

*عشق به کودکان را از همان روز نخست ترویج می دهم.

من دوستدار کودکان هستم:    

می دانم که کودکان نیازهای متنوعی دارند و باید به همه نیازهای کودکان هم زمان توجه کرد. بدین ترتیب: 

توجه به اطرافیانم را به رشد همه جانبه کودکان جلب می کنم، 

الگوهای تغذیه مناسب را توسعه می دهم و ضرورت توجه به تغذیه مناسب برای همه کودکان را در سطح جامعه مطرح می کنم، 

برای اجرای بهداشت و درمان همگانی و ضرورت فراگیر کردن آن برای کودکان می کوشم، 

رفاه برای همه کودکان را به عنوان یک حق اساسی در جامعه مطرح می کنم, 

مدافع وضع قوانین جدید به نفع کودکان هستم، 

از تغییر قوانین به نفع کودکان حمایت می کنم، 

پیمان نامه حقوق کودک را به عنوان یکی از ارکان این نظام نامه ترویج می کنم.

من دوستدار کودکان هستم

می دانم که آموزش هماهنگ و مناسب فرصت های ارزشمندی را برای کودکان فراهم می آورد. بدین ترتیب:        

ضروررت توجه، آموزش و مراقبت از دوران خردسالی را در جامعه مطرح می کنم،        

از توسعه کمی و کیفی مهدهای کودک رایگان و نیمه رایگان در مناطق محروم، حاشیه شهرها و روستاها حمایت می کنم،        

برنامه های حمایتی از کودکان با نیازهای ویژه را ترویج ی کنم،        

در جهت آموزش غیرمتمرکز و دوستدار کودک می کوشم،        

الگوهای آزاد و مشارکتی را در آموزش کودکان ترویج می کنم،        

به فراگیر شدن آموزش برای همه کودکان بدون هیچ تبعیضی یاری می رسانم،        

به برابری های آموزشی اعتقاد دارم و در جهت توسعه آن می کوشم،        

به آموزش به عنوان یک حق برای همه کودکان می پردازم،        

به تغییر نظام آموزشی از یک نظام ایستا و بسته به یک نظام پویا، مشارکتی و آزاد کمک می کنم.

من دوستدار کودکان هستم

می دانم که کودکان در خلأ رشد نمی کنند.

کودکان را در کنار مادران، پدران و سایر افراد خانواده می بینیم و به نیازهای آنان نیز توجه دارم. بدین ترتیب: 

به توانمند شدن افراد جامعه در حمایت از کودکان کمک می کنم، 

در امر آموزش کودکان، سایر اعضای خانواده کودک را مشارکت می دهم، 

درباره توسعه نقش پدران در مراقبت از کودکان کار می کنم، 

به بهتر شدن زندگی زنان و مردان یاری می رسانم، 

برای رعایت حقوق بشر و تمام پیمان نامه های بین المللی به نفع انسان ها می کوشم.

من دوستدار کودکان هستم

می دانم که حمایت از کودکان یک وظیفه شهروندی در یک جامعه مدنی است. پس با آگاهی به این وظیفه: 

درباره این مسؤولیت با افراد مؤثر در جامعه خود گفت و گو می کنم، 

توجه نمایندگان شورای شهر و نمایندگان مجلس را به مسایل کودکان جلب می کنم، 

مدیران ارشد دولتی، رهبران مذهبی و سیاسی، مقامات رسمی، نمایندگان سازمان های دولتی و غیر دولتی را به فراهم آوردن یک زندگی با کیفیت برای کودکان ترغیب می کنم، 

وظیفه مسؤولان دولتی را نسبت به کودکان همواره یادآوری می کنم، 

روزنامه ها و رسانه های محلی را برای پرداختن به مسایل کودکان تشویق می کنم.

من دوستدار کودکان هستم:

علاوه بر اینکه نسبت به زندگی کودکان احساس مسؤولیت می کنم، نسبت به زندگی فردی خود نیز متعهد و مسؤولم. می کوشم که با پربار کردن زندگی خود فرد مؤثری برای جامعه جهانی باشم. بدین ترتیب:

از زندگی خود نهایت استفاده را می برم،

سرشار از امید به بهتر شدن وضعیت زندگی هستم،

شور و شوق زندگی را در خود تقویت می کنم،

به توانمند شدن خود در کار برای همه کودکان می پردازم،

در جهت ارتقای دانش و آگاهی خود فعالانه اقدام می کنم،

سفر می کنم، تنوع زیستی را درک می کنم و به تفاوت ها احترام می گذارم،

به الگوهای غذاهای سالم روی می آورم و هر آن چه بدن و روانم را تخریب می کند کنار می گذارم.

من دوستدار کودکان هستم :               

به جامعه آزاد، برابر و مبتنی بر صلح اعتقاد دارم، 

نظام مشارکتی را بهترین الگوی مناسب برای بهتر شدن زندگی کودکان و خانواده هایشان می دانم، 

از هر کسی که عضو شبکه دوستداران کودک باشد، حمایت می کنم، 

نهایت تلاش خود را برای تحقق ایده های انسانی همه دوستان و همکارانم در سراسر دنیا انجام می دهم، 

می کوشم که با همه کسانی که عضو شبکه دوستداران کودک هستند، ارتباط گسترده و فعال داشته باشم، 

هر آنچه که به سود زندگی امروز و فردای کودکان باشد، مورد حمایت من است. مشروط بر این که:

-

      همه گروه های کودکان را در نظر بگیرد،

-

      فارغ از هرگونه تبعیض باشد،

-

      محیط زیست را به خطر نیندازد،

-

      قوانین فرهنگ صلح را رعایت کند،

-

      فراگیر باشد و به برابری آموزشی یاری برساند.

                                          

         

    

 

 

در کجایِ این جهان ایستاده ایم؟؟!!

 

  در کجایِ این جهان ایستاده ایم؟؟!!

    

  مهم این نیست که در کجایِ این جهان ایستاده ایم،

 مهم این است که در چه راستایی گام بر میداریم.

 عشق ورزیدن کافی است،

آنگاه همه چیز لذت بخش می شود.

 لازمه موفقیت،

در توانایی تمرکز انرژی ذهنی و جسمی و بدون وقفه بر روی یک مسئله است،

 

بی آنکه احساس خستگی کنید.   

 

                      

      

          

                          

هرچه کنی بخود کنی....

 

   

                                                 

  

 

هرچه كنی به خود كنی گر همه نیك و بد كنی!!

می‌گویند:درویشی بود كه در كوچه و محله راه می‌رفت و می‌خواند:"هرچه كنی به

خود كنی گر همه نیك و بد كنی" اتفاقاً زنی مكاره این درویش را دید و خوب گوش داد كه ببیند چه می‌گوید وقتی شعرش را شنید گفت: "من پدر این درویش را در می‌آورم".

زن به خانه رفت و خمیر درست كرد و یك فتیر شیرین پخت و كمی زهر هم لای فتیرریخت و آورد و به درویش داد و رفت به خانه‌اش و به همسایه‌ها گفت: "من به ایندرویش ثابت می‌كنم كه هرچه كنی به خود نمی‌كنی
".

از قضا زن یك پسر داشت كه هفت سال بود گم شده بود یك دفعه پسر پیدا شد وبرخورد به درویش و سلامی كرد و گفت: "من از راه دور آمده‌ام و گرسنه‌ام" درویش هم همان فتیر شیرین زهری را به او داد و گفت: "زنی برای ثواب این فتیررا برای من پخته، بگیر و بخور جوان
!"

پسر فتیر را خورد و حالش به هم خورد و به درویش گفت: "درویش! این چی بود كه سوختم؟
"

درویش فوری رفت و زن را خبر كرد. زن دوان‌دوان آمد و دید پسر خودش است! همانطور كه توی سرش می‌زد و شیون می‌كرد، گفت: "حقا كه تو راست گفتی؛ هرچه
كنی به خود كنی گر همه نیك و بد كنی
".

    

                    هرچه کنی بکن مکن ترکِ من ای نگار من   

                                                            هرچه بَری ببَر مبَر سنـگدلی بـکارِ من

                   هرچه بِهلی بِهِل مَهِل پرده ز رویِ چون قمر    

                                                           هـرچـه دری بـدَر مَـدَر پـرده اعتـبار مـن

                  هرچه کَشی بِکَش مَکَش باده ببزم مُدعیّ      

                                                          هرچه خوری بخور مخور خون دل نگار من    

                 هرچه دهی بده مده ذلف بباد ای صنم            

                                                         هرچه نهی بنه منه دام برهگذار من

             هرچه کُشی بکُش مکُش صید حرم که نیست خوش   

                                                        هرچه شَوی بشو مَشو تشنه بخون زارِ من 

             هرچه بُری ببُر مَبُر رشته الفت مرا           

                                                    هرچه کُنی بِکُن مَکُن خانه اختیار من

            هرچه خری بخر مخر عشوه و حاسد مرا      

                                                   هرچه تنی بِتَن مَتَن با تن خاکسار من 

           هرچه روی برو مرو راه خلافِ دوستی       

                                                  هرچه زنی بزن مزن طعنه بروزگار من